We are Light
We are all light. This radiant light with all its different shades and colors of personal qualities and gifts to shine upon the world and others. How beautiful the world would be if we all did that. To feel free, safe, accepted and liberated enough to shine. As bright as a star.
But somehow, along the way, we have forgotten our light. Perhaps even lost it. Maybe because society taught us, we are less. Maybe an (ex-)partner made us believe so. Maybe we grew up with an intergenerational feeling of unworthiness and lack of love. Maybe we were bullied at school or as of now still experience exclusion at work or in life.
These experiences are very hard and painful. And so is life, often full of tough cookies to swallow. When digested in the wrong way, we put on layers of layers of layers of negative beliefs about ourselves. To the point where we have made a whole dark suit. A suit that is self-destructive. With our self-image encapsulated in a downward spiral story of our lives.
These layers with negative beliefs not only dim but also make us forget our own light. As a result, we are not in resonance with our true core anymore, our own unique expression of light. The place wherein we are the happiest and most at peace. To reach this state again, light needs to be shed on our pain and negative beliefs.
The kind of light that is loving, patient, acceptive, gentle and compassionate. Light that understands the fights we fought and our built armor but tells us it is no longer needed. Because we are safe now. Light that speaks light into us and makes our layers dissolve. Light that tells us we are enough. That we are SO worthy, worthy of love and living our life of choice.
Because in essence, we are all light. <3
Fear
Have you ever not done something because you were scared? Well, you are probably not alone. Many people struggle with fears or anxieties from time to time.
And it’s not always bad. Fear has in a biological sense a very functional element just like with animals. Think about dangerous situations like standing face-to-face with a lion or walking on the edge of a tall building. If we wouldn’t experience any kind of fear in our brain in those situations, chances are high we won’t make it out alive. So, from an evolutionary perspective we need fear to protect ourselves so we can survive. Hence, the very helpful and functional element of fear.
But sometimes our fears are not helping us and are rather standing in our way. Especially when we get fearful in situations that are innocent and are not really life threatening or experience anxiety in such a manner that it is paralyzing us and as a result makes us not function anymore. Then fear becomes something that blocks us. For instance, think about situations like having a job interview and getting so scared that you can’t talk anymore. Or getting a black-out while taking an exam. Or maybe because of bad past experiences in friendships or relationships, you don’t go to social events anymore and avoid as many social interactions as possible. These are just a few examples, but you can imagine there are dozens of them. And in all those situations we often get stuck when it becomes a repetitive pattern.
So how do we escape this pattern? How do we “unstuck” ourselves? What often happens or accompany these fears is self-limiting beliefs about ourselves. This mostly comes down to beliefs of not being good enough or not being capable enough of doing something. Which could result in thoughts like “I’m going to fail my exam” or “I’m not qualified enough for the job” or “people won’t like me anyway”. Fear can also result from limiting beliefs about others and the world, which can be seen with trauma. People then can have thoughts like “people are not to be trusted” or “life is random/cruel/pointless”.
All these kinds of beliefs will have an impact on the choices we take and how we navigate through life. Because what are we naturally inclined to do when we get scared? We will want to protect ourselves and avoid pain, just like the lion situation. That’s how we are biologically wired. To illustrate this, if we fear forming relationships because we believe we are not good enough and are scared that others will confirm this belief, we will associate relationships with pain and danger and consequently will try to stay away from that pain. We will choose then not to put ourselves out there and interact with others. In this scenario we won’t give ourselves and others the chance to prove this self-limiting belief wrong. We will stay stuck in our fearful pattern still convinced of our self-limiting belief. Which could result in a more hermit isolated lifestyle possibly accompanied by feelings of loneliness and not feeling understood. Over time this could lead to depression as well. This is just an example and possibility of how fear and limiting beliefs can impact our life.
So how do we prevent this fear from blocking our lives? To start with, an important thing we must do is weaken the link between fear and our self-limiting beliefs. What do I mean by that? Oftentimes when we get scared of doing something we believe we are not good enough. And the more scared we are, the more we think we can’t do something or are not valuable enough. This is a wrong assumption. We must realize that fear has nothing to say about our capabilities. We can still be good at something but still be scared every time we do it. Just look at every popstar or athlete that is performing at a high level. I am sure that there are still some who get scared every time they need to perform in a match or on stage. Does that mean they suck? Or aren’t capable? No, in fact they are extremely capable. So, it would be a shame if people would let fear stop them from pursuing dreams or other undertakings that they believe are out of their reach because they feel and believe they are not good enough. We could miss out on big opportunities like that. Therefore, fear has nothing to do with what we are capable of or our potential. The only thing fear does show is that in some way we lack or haven’t built up enough trust in those areas we are scared of. This could be because of various reasons. Maybe you are just inexperienced and haven’t had a lot of practice before or maybe you were traumatized in the past and that’s why you are scared that things will go bad again. In both cases, fear only shows us that we lack trust whether it is in ourselves, others or in the world in general.
How can we overcome this lack of trust? This problem could be tackled on multiple levels and I am going to name a few. For instance, we can approach this on a mental level by being aware of our negative thoughts and trying to detach from these thoughts and replace them with more positive ones. We could also approach this on an emotional level in which we give room, listen and nourish this emotional wound of not feeling good enough. For this, it is rather non-action, listening and connecting with our emotions that helps us release this emotional tension of fear in our body. Further, we can also approach the lack of trust in a more practical way by altering our behavior, which I want to focus more on now. For this I am going to use the simple example of my cat Sheba.
When my cute cat Sheba came into my house, 9 years ago (she was only 1 year old then), she was very scared. I was a stranger to her and the same goes for the house. She hid for like a week under the couch in the furthest corner she could find. She didn’t know me, and she was in an unfamiliar place she had never seen before. So, in the beginning, she didn’t trust the situation at all and therefore was scared. But, luckily for her, she didn’t get stuck in this corner under the couch. You know why? Have you ever seen how a cat or other animal behaves in a new place? Do they immediately start walking around like they are the king of the house? Well Sheba didn’t. But what she did was slowly come a little closer to me, step by step and day by day, even though she was still scared. This was a gradual process of hiding under the couch to coming out from under the couch. And eventually this trial-and-error process made her slowly build up trust in me and our house until she started doing her catwalks like the Queen of Sheba. Without her questioning her capabilities she got rid of the fear by making baby steps towards the situation she was scared of.
And I believe this also applies to people. Even though it seems that the thing you want to do, whether it’s a new hobby, relationship, undertaking or dream, is so far-fetched or outside of your reach and makes you feel scared and not good enough, doesn’t mean that you are incapable, or the thing is unattainable. It just means that we lack trust in ourselves/others/the world and need this gradual process of taking baby steps along the way to gain trust and get experience, so we eventually arrive at our end goal. And this end goal is not always to never be scared again. Like I said before, even high performers still experience fear sometimes and that is normal. And the experience of it is not a bad thing at all, but letting it stop or block you is. Sometimes people feel like they are weak when they feel scared or experience their fear. And to these I say, fear is a basic primal emotion we humans need. Experiencing fear doesn’t have to mean we will stand still, do nothing and be weak. We can be scared and proactive at the same time. That’s where the word courage comes from, proceeding with something even though we are scared is the most powerful thing we can do. Therefore, the end goal should be more about: despite my fears I am still going to try and start this process of exploring my capabilities. And in doing so, our fear will subsequently diminish while our trust and confidence is rising simultaneously with each step we take during our royal catwalk in life.
So, fear has nothing to say about your potential or how worthy or good you are. It only shows the lack of trust in certain areas that simply ask for more exploration and practice. Be like Sheba, be courageous and go after what you want. You will be surprised of the outcome. I can assure you that! 😉
Infinite Skies
Dit uitzicht doet me denken aan vakanties van vroeger toen ik in mijn ouders’ auto op de achterbank zat te genieten van de warme Spaanse lucht. Ik vond het nooit erg om lange uren in de auto te zitten. Ik was er altijd dol op, vooral met mooie tropische muziek op de achtergrond. We luisterden toen veel naar Manu Chao, Marisa Monte of Las Ketchup die een hit hadden uitgebracht. Vooral de prachtige zuidelijke omgeving raakte mijn ziel het meest en deed me onbewust in een aangename positieve vibe belanden, alsof ik in een “Cheer Bear” veranderde en door wolk 9 uit de auto werd getild. Geen enkel fysiek besef dat ik nog naast mijn broer en zus in de auto zat. Mijn gedachten dreven langzaam weg met de zachte zomerbries…
Kijkend naar de oneindige lucht en de adembenemende steeds veranderende wolkenpatronen, dacht ik vaak na over het leven. En tot op de dag van vandaag betrap ik mijzelf hier gelukkig nog steeds op. Tegelijkertijd, wanneer ik dit doe, groeit de waardering voor de natuur en de levensloop. Is het leven niet gewoon perfect? Hoe mooi is het om getuige te zijn van dit moment en alles te zien/voelen/horen wat het te bieden heeft. Ik voel me dan vaak klein en groot tegelijk. Klein, in het voelen als een mier in dit grote universum als ik me bedenk hoeveel mensen er eigenlijk op deze planeet zijn of vele generaties geleden voor mij hebben geleefd. Als ik me deze dingen realiseer, weet ik dat ik niet eens 0,001 % behoor van het levensspel waar ik deel van uitmaak. Aan de andere kant voel ik me op een bepaalde manier ook groots. Groots, als ik denk en ervaar hoe krachtig iets subtiels, als de vorm van een wolk, kleur van een lichtstraal of een mooie vlinder die voorbij fladdert, inwerkt op mijn gemoedstoestand en gevoel van geluk in dat moment. Dat zoiets simpels en triviaals invloed heeft en in dat moment mijn leven in perspectief kan plaatsen. Dit geeft mij hoop in de potentiele waarde die ik breng in het leven. In dat ik als enkele persoon (ook onderdeel van de natuur en deze wereld) ook iets kan bieden en wellicht groots kan zijn. Dat ik door te bewegen door het leven, op mijn manier in mijn authenticiteit, zoals de natuur enkel is en doet wat het is, inspiratie en perspectief kan brengen. Geldt dat misschien niet voor iedereen?
In de huidige maatschappij heerst er helaas nog een rangschikking van beroepen of activiteiten, alsof het een beter is als het ander. Alsof bepaalde talenten en eigenschappen geprefereerd worden boven anderen, omdat ze in deze wereld meer geld opleveren. Dit is vaak als we onze waarde gaan bepalen op basis van status of hoeveel we verdienen. Maar zit onze waarde niet in meer dan dat? Zit onze waarde niet in onze authenticiteit? In het pakketje aan talenten waar wij mee gekomen zijn op de planeet? Of dat nu poetsen, boekhouden of het verzorgen van mensen is? We hebben het allemaal nodig in deze wereld, wat het allemaal dus even waardevol maakt in mijn ogen. Bijvoorbeeld, hoe ik er toch altijd van geniet als mijn huis weer mooi schoon/gekuist is. Of kan genieten van een heerlijk avondmaal die bereid is voor mij. Alhoewel ik er zelf niet altijd zin in heb zijn er mensen die genieten en ontspannen van deze activiteiten en daar energie uithalen. Is dat niet prachtig?
Het mooiste is dat we dit niet enkel als maatschappij meer zouden omarmen en doorgeven aan onze kinderen, maar dat we dit ook omarmen bij onszelf. Dat als jij als meisje automonteur wil worden en daar blij van wordt dat dit goed genoeg is. Dat als jij als kind uit een hoogopgeleide familie een bloemenschikster wilt worden, dat dit goed genoeg is. Dat alles waar wij blij van worden en energie uithalen DE weg is die past bij ons en daarmee goed genoeg is. Omdat hoe dichter wij bij onze natuur staan, hoe beter wij ons voelen en hoe mooier wij kunnen stralen en anderen inspireren. En dat gaat niet altijd enkel over activiteiten en dingen die we doen. Dat gaat ook over wie en hoe we zijn en accepteren dat het oke dat we niet alles kunnen zijn. Waarmee ik niet wil zeggen dat je niet kunt groeien en nieuwe dingen kunt aanleren. Zeker wel! Je kunt bijvoorbeeld leren om beter te luisteren, of leren om (pro)actiever te worden. Maar of je in groepssituaties bijvoorbeeld nu liever op de achtergrond staat en aanschouwt of eerder de voortrekker bent, maakt de een niet minder dan de ander. Het is normaal dat we in ons karakter verschillende aanleg en kleuren aan de dag leggen en dat is prima. Meer dan prima zelfs want het maakt ons uniek en de wereld gevarieerd.
Maar het zou zonde zijn als deze kleuren verborgen bleven voor onszelf en anderen. Want door het ontdekken en delen van dit alles, schenken we als een mooi wolkendek aan de hemel en maken we daarmee op ons beurt onze impact over generaties heen oneindig. Beginnend, met iemand die ons op een zomerse dag simpelweg aanschouwt en geïnspireerd raakt, zoals ik nu intens geniet van dit mooie beeld. Ten slotte, moeten we dat niet op zijn minst verlangen van onszelf in dit korte vlinderleventje. Fladderen en stralen op onze eigen manier naar onze eigen bepaalde horizonnen? Ik word alvast warm voor deze zomerse bries, drijven jullie mee?
